Pomoc uzależnionym nie dawała mu żadnej satysfakcji. Bywało nawet tak, iż sam miał już ochotę sięgnąć po kieliszek z rozpaczy. Miał wrażenie, iż ośrodek terapii uzależnień nie realizuje w pełni tego, do czego został powołany. Czegoś tu brakowało. Często mówiono mu, że to nie jego wina. Tak już po prostu jest. Ludzie sami podejmują decyzje. Jedni chcą walczyć z nałogiem, a inni nie. On jednak czuł, że leczenie uzależnień jest niekompletne. Ciągle wszystkie terapie były raczej w fazie eksperymentów. Terapeuci muszą sobie to uświadomić i szukać nowych rozwiązań. Takich, które będą skuteczniejsze.

Odepchnął od siebie ponure myśli i ruszył korytarzem na kolejną sesję terapeutyczną. Kolor ścian mijanych pomieszczeń był równie ponury, jak jego wnętrze. Jak będzie tym razem? Czy czeka go kolejna porażka? Pozostawała nadzieja – słaba i zagubiona podobnie jak on sam.

Psychoterapia uzależnień nie była szczytem jej marzeń, ale uznała ją za zajęcie tymczasowe. Będzie miała przynajmniej jakąś praktykę i trochę, choć niewiele, pieniędzy. Szybko przekonała się, że leczenie alkoholizmu to ciężki kawałek chleba. W pewnym momencie zrozumiała także, iż problemy jakie niesie ze sobą alkoholizm, przerastają zarówno jej kompetencje, jak i psychiczną wytrzymałość. Do pracy przyjęto ją tylko dlatego, że miała ukończone studia psychologiczne, a nikt kto osiągnął już jakiś status w tej profesji, nie miał ochoty pracować w podobnym ośrodku.

Minęło dużo czasu, nim zaczęła nabierać doświadczenia. Musiała również pogodzić się z myślą, że ta zastępcza praca potrwa o wiele dłużej niż początkowo zakładała.